Follow:

Traveljourney Nepal #7: Poon Hill trekking

Poon Hill trekking When in Nepal.. kan het natuurlijk niet anders dan dat je gaat trekken in het Himalaya-gebergte. Ondanks dat ik na de boeddhismecursus in het klooster maar negen dagen in Nepal over had (wat gaat de tijd belachelijk snel!) wilde ik toch nog naar Pokhara om vanaf daar een korte trekking te doen. Mijn eerste trekking welteverstaan.

Ik ontmoette in het klooster een hele leuke meid en haar vriend die ook een trekking wilden doen en we besloten samen te gaan. Aangezien ze beiden uit de bergen komen (zij uit Zwitserland, hij uit Colorado) en veel ervaring hebben met hiken en trekkings, hebben we geen gebruik gemaakt van een gids of ‘porters’ om spullen te dragen. Hoe ik daar tegenover sta weet ik ook niet zo goed. De Nepalezen die spullen voor toeristen de berg opsjouwen dragen elk meer dan 60 kilo per persoon, maar klagen absoluut niet. Het geld dat ze ermee verdienen geeft ze financiële vrijheid zeggen ze. Maar het lijkt me niet menselijk. Vooral toen ik vrouwelijke porters voorbij zag komen met veel te zware tassen van een grote groep Chinezen (terwijl ik al aan het ploegen en zweten was met mijn zeven kilo), had ik mijn bedenkingen.

Van een vriend in Kathmandu had ik tips gekregen voor een leuke route in het Annapurna-gebied. We besloten de Ghorepani – Ghandruk Loop te doen met een stop bij de Jinu Dhanda warmwaterbronnen. De trekking neemt vier of vijf dagen in beslag, afhankelijk van hoe enthousiast je bent. Hieronder een klein verslagje van de dagen die we in de bergen hebben doorgebracht.

Dag 1 – Uleri
Ons startpunt was het dorp Nayapul, waar we met een taxi en vervolgens een lokale bus heen zijn gegaan. Het weer was direct al goed. Warm en zonnig, met een strakblauwe lucht boven ons. Het eerste stuk van de trek waren vooral rijstterrassen, landbouw en veel ezels die allerlei goederen vervoeren. En Nepalezen die erachter de ezels aanrennen om de dieren bij elkaar te houden. Van diezelfde vriend die ons de route had geadviseerd, had ik vernomen dat het belangrijk is de eerste dag al te arriveren in Uleri in plaats van het dorp ervoor. Tussen deze twee dorpen zitten namelijk erg veel trappen en stijg je veel in hoogte in een korte tijd. Van het uitstellen van deze klim zouden we anders spijt krijgen. Helaas betekende het de eerste dag meteen al een hele zware klim, in de brandende hitte en ik vervloekte mijn backpack al snel. Als dit vijf dagen zou gaan duren, zou ik het dan wel gaan volhouden? Gelukkig bleek de eerste dag de zwaarste dag. En ten minste hadden we een beetje afleiding van al die ezels, waar we steeds tussendoor moesten slalommen (er kwam ook geen einde aan de stroom ezels). Die avond was ik moe maar tevreden en gelukkig gaat iedereen in de bergen rond acht uur naar bed.

Dag 2 – Ghorepani
Ghorepani is een wat grotere stad. De route van Uleri naar Ghorepani was goed te doen, een flink stuk was beschut door bomen en we deden er eigenlijk maar een halve dag over. In Ghorepani was zowaar iets te beleven: een paar winkeltjes en een prachtig uitzicht over het Annapurna gebied. We hebben hiervan genoten en zijn ook (zonder backpacks, halleluja!) omhoog gelopen naar het hoogste punt van onze trek: Poon Hill op 3210 meter. Je kon het hoogteverschil echt merken. Bij mij kwam er een behoorlijke hoofdpijn opzetten en ik heb niet erg goed geslapen. De lucht is een stuk ijler en er is minder zuurstof. Gelukkig maakte het prachtige uitzicht alles goed. We hadden erg geluk, het is niet altijd helder, maar wij konden alle sneeuwtoppen helemaal zien! En we hadden nog meer geluk: door problemen op het vliegveld in Kathmandu en het feit dat sommige stukken in het Annapurna gebied de week ervoor vanwege heftige sneeuwval waren gesloten, was het bijzonder rustig op de route. We hadden horrorverhalen gehoord over honderden Chinezen, maar dit is ons bespaard gebleven!

Dag 3 – Tadapani
Het stelletje waarmee ik de trekking deed is de volgende ochtend nogmaals naar Poon Hill gelopen voor de zonsopgang. Ik vond één keer wel mooi en heb lekker geslapen. Ghorepani naar Tadapani was een weg van klimmen en dalen. Ook had het gesneeuwd de week ervoor, wat daarna was gaan dooien. De paden waren afwisselend besneeuwd, bevroren of heel erg modderig. Dit alles maakte het een zware dag en ook was het veel stijgen. We wilden eigenlijk proberen eerder bij Jinu Dhanda, de warmwaterbronnen, aan te komen, maar die ambitie gaven we al snel op. Toen we in Tadapani aankwamen was het weer niet meer zo helder als het de dagen ervoor geweest was. Dit betekende geen uitzicht meer op de besneeuwde bergtoppen. Wel waren er veel prachtige bomen met rode en roze bloesem. In het hostel hebben we een heel gezellige avond gehad met mensen die we daar hebben ontmoet.

Dag 4 – Jinu Dhanda
De weg vanaf Tadapani naar Jinu Dhanda hebben we heel rustig aan gedaan. Er zouden meerdere wegen naar Jinu Dhanda zijn en wij hadden een minder toeristische route gekozen, waardoor we er vrij snel zouden moeten zijn. Onze route ging dwars door een jungleachtig gebied. De diversiteit van de landschappen in de bergen verbaasde me, de afwisseling was erg leuk in ieder geval. Onderweg hebben we rustig thee gedronken in de Ieniemienie dorpjes en ergens hadden we een hond opgepikt die ons enthousiast volgde (of meer leidde eigenlijk). Ook kwamen we een vrouw tegen die hout vervoerde op haar rug en zij zou ons meenemen de goede richting op. Ze vond mijn huidskleur echt geweldig en heeft me wel honderd keer aangeraakt en gelachen. Ze had onwijs veel humor, ondanks dat we geen woord konden communiceren. Toen ze ons meenam het dorp in was ze dan ook erg trots en liet ze ons aan iedereen zien. Vraag me af wat ze dan tegen elkaar zeggen. Zelf vonden ze het hilarisch. We hebben bij haar thee gedronken en ze heeft ons in de richting van Jinu Dhanda gewezen. Helaas bleek het laatste stuk flink dalen en daarna weer klimmen te zijn, opnieuw in de hitte. De aankomst bij Jinu Dhanda was wel erg fijn. Namaste lodge was een geweldige plek om bij te komen. Fruitbomen (ze hadden een citroenboom, hoe tof), een heerlijk terras en een uitgebreide menukaart met goede prijzen (in tegenstelling tot de andere plekken in Nepal is het eten in de bergen vrij duur, het slapen juist heel goedkoop). Het drietal dat we eerder in Tadapani hadden ontmoet, arriveerde ook die avond in Jinu Dhanda. Zij bleken een andere route te hebben genomen die vele malen zwaarder en langer bleek, wel hadden ze een yak en een aap gespot onderweg, dat dan weer wel. En die avond hebben we uiteraard, met wat alcoholische versnaperingen, de hotsprings bezocht met z’n allen. De entree is 50 Rupees, wat neerkomt op zo’n 50 cent. Heerlijk na een lange trek om in het natuurlijk verwarmde water te relaxen. De weg terug naar het guesthouse was wel weer heel avontuurlijk: het is ongeveer twintig minuten lopen, de meeste van ons waren op slippers en we hadden één zaklamp voor zes personen in het pikkedonker.

Dag 5 – Siwai
Iedereen was eigenlijk helemaal kapot van de dag ervoor, maar toch met goede moed op weg naar het eindpunt waar we met de bus opgepikt konden worden. Het bleek dat we eerder een bus konden nemen dan we dachten. De laatste dag viel daardoor alles mee. Nouja.. om dan even te zwijgen over de busrit vanaf Siwai terug naar Pokhara. Ik weet dat mijn moeder dit ook gaat lezen, maar ik ben echt opgelucht dat ik het heb overleefd (echt serieus waar, het had zo afgelopen kunnen zijn). De Nepalezen denken vaak dat dingen wel mogelijk zijn, terwijl het eigenlijk een beetje twijfelachtig is. Een super rammelige en gammele bus moest over een onverharde weg met overal stenen en rotsen en heuvels en kuilen vlak langs het ravijn rijden. En het was een steil ravijn.Dat ging nog met een behoorlijk tempo en ook was het zicht niet super met al die haarspeldbochten. Af en toe stapte er even iemand uit om een steen te verplaatsen of om te kijken of het eigenlijk wel paste: ja hoor, kan wel! De rit duurde drie uur, waarvan één uur over dit smalle pad. Er is een filmpje van gemaakt, ben benieuwd of ik die ooit nog krijg maar het was echt ongelofelijk. En we zijn aangekomen, dus. Vanaf Siwai werden we afgezet in Pokhara, waar ik vervolgens helaas maar één dag overhad om mijn tas uit te pakken, mijn kleren te wassen en mijn tas weer in te pakken om te vertrekken naar de hoofdstad Kathmandu en vervolgens per vliegtuig naar Zuid India te vliegen. Daarover snel meer!

Tot slot, voor degenen die geïnteresseerd zijn in een (korte) trekking in het Annapurna gebied maar ook onervaren zijn, enkele tips. Ik ben zelf namelijk nooit zo heel erg praktisch of goed voorbereid, in tegenstelling tot het stelletje waarmee ik de trekking deed. Zij waren het toonbeeld van praktisch en functioneel zijn en hadden werkelijk overal aan gedacht. En ik heb goed opgelet en daarvan geleerd:

    • In de bergen maakt het echt niet uit hoe je eruit ziet: douchen, schone kleren en dergelijke zijn niet aan de orde en het maakt niemand wat uit. Kies voor functioneel en neem maar één set kleren mee, want je vervloekt het later als je teveel meesleept.
    • Smeer zonnebrand, ook voor je lippen. De zon is veel sterker in de bergen. Een zonnehoed en goede zonnebril zijn ook ten zeerste aan te raden.
    • Die vreselijke afritsbroeken weet je wel.. Ik zie daar nu eindelijk het nut van in. Ik was in mijn Teeki legging, die best prima was, maar ik had het wárm. ‘s Avonds had ik het juist weer koud.
    • Nog zoiets vreselijks, die Nordic Walking stokken. Ik had er last-minute op advies van het stelletje toch nog even één gekocht en ik was er blij mee! Je kunt ook onderweg beschilderde houten wandelstokken krijgen, of, zoals één meisje uit ons gezelschap had gedaan, onderweg een machete lenen van een local en een tak op maat snijden.
    • Zorg dat je wandelschoenen zijn ingelopen, echt. Anders ga je spijt krijgen van alle blaren. Ik heb het er redelijk goed vanaf gebracht gelukkig, maar ik heb veel mensen gezien die druk pleisters aan het plakken waren.
    • Neem alle warme spullen mee die je hebt want het is koud ‘s nachts. Maar ook weer niet teveel natuurlijk, want je moet het wel meeslepen..
    • Een dunne regenjas en een backpack cover zijn super fijn voor als het regent. Nat zijn en niet meer opdrogen is echt heel naar. Wij hadden geluk maar het kan ook regenen dat het giet.
    • Geniet! Kijk om je heen. Ook als het warm is en zwaar en je spierpijn hebt en je eigenlijk niet meer wilt, je bent wel in de Himalayas!

Poon Hill trekking Poon Hill trekkingPoon Hill trekkingPoon Hill trekking Photo: Florine Keller – www.photo-flo.comPoon Hill trekking Photo: Florine Keller – www.photo-flo.com Poon Hill trekkingPhoto: Florine Keller – www.photo-flo.comPoon Hill trekking Poon Hill trekkingPoon Hill trekking Poon Hill trekking Poon Hill trekking

Lees jij de artikelen van The sea is my cup of tea met net zoveel plezier als waarmee ik ze schrijf? Laat het me dan weten door me te volgen via Bloglovin’FacebookInstagramPinterest en/of Twitter.

Previous Post Next Post

You may also like

2 Comments

  • Reply Els

    Supergrappig, ik heb bijna exact hetzelfde gedaan in 2014. Wel net voor de rodondendrons in bloei stonden helaas ;). Maar zo leuk om van iemand anders terug te lezen!

    7 March 2016 at 10:57
    • Reply Iris

      Haha, ja dit verslag is ook alweer een jaartje geleden! Maar 2004, wat een tijd terug! Kan me voorstellen dat het dan leuk is om het weer eens te zien:)! Bedankt voor je berichtje Els!

      7 March 2016 at 12:16

    Leave a Reply

    Share your latest post